مي گويند روزي فتحعلي شاه نزديک دو تن از زنان خود بنام هاي«جهان» و«حيات» نشسته بود وگفت:
  نشسته ام ميان دو دلبر و دو دلم 
                                                    که رابه مهربگيرم خجلم
«جهان» گفت: تو پادشاه جهاني جهان تورابايد
«حيات»گفت: اگر حيات نباشد جهان به چکار آيد
دراين حين زن ديگر شاه بنام بقا سررسيد و گفت :
حيات و جهان هر دو بي وفاست
                                          بقا را طلب کن که آخر بقاست